UNA NOCHE

Constantino Kavafis 

(en griego Κωνσταντίνος Πέτρου Καβάφης, Konstantinos Petrou Kavafis.)

La cámara estaba raída y sucia,

oculta encima de una dudosa taberna.

Desde la ventana se veía el callejón,

crudo y estrecho. De abajo

llegaban las voces de los trabajadores

jugando a las cartas y divirtiéndose.

Y allí, en la popular y humilde cama

tuve al cuerpo del amor, los labios

de embriaguez sensual y de color rojo

–un rojo de dicha que intoxicaba

y al escribir ¡luego de todos estos años!,

aun en mi casa solitaria, me emborrachan.

“Μια Νύχτα”

Η κάμαρα ήταν πτωχική και πρόστυχη,

κρυμένη επάνω από την ύποπτη ταβέρνα.

Aπ’ το παράθυρο φαίνονταν το σοκάκι,

το ακάθαρτο και το στενό. Aπό κάτω

ήρχονταν η φωνές κάτι εργατών

που έπαιζαν χαρτιά και που γλεντούσαν.

Κ’ εκεί στο λαϊκό, το ταπεινό κρεββάτι

είχα το σώμα του έρωτος, είχα τα χείλη

τα ηδονικά και ρόδινα της μέθης —

τα ρόδινα μιας τέτοιας μέθης, που και τώρα

που γράφω, έπειτ’ από τόσα χρόνια!,

μες στο μονήρες σπίτι μου, μεθώ ξανά.