martes, 4 de abril de 2017

UNA NOCHE



Constantino Kavafis 
(en griego Κωνσταντίνος Πέτρου Καβάφης, Konstantinos Petrou Kavafis.)

La cámara estaba raída y sucia,
oculta encima de una dudosa taberna.
Desde la ventana se veía el callejón,
crudo y estrecho. De abajo
llegaban las voces de los trabajadores
jugando a las cartas y divirtiéndose.

Y allí, en la popular y humilde cama
tuve al cuerpo del amor, los labios
de embriaguez sensual y de color rojo
un rojo de dicha que intoxicaba
y al escribir ¡luego de todos estos años!,
aun en mi casa solitaria, me emborrachan.

Μια Νύχτα”

Η κάμαρα ήταν πτωχική και πρόστυχη,
κρυμένη επάνω από την ύποπτη ταβέρνα.
Aπ’ το παράθυρο φαίνονταν το σοκάκι,
το ακάθαρτο και το στενό. Aπό κάτω
ήρχονταν η φωνές κάτι εργατών
που έπαιζαν χαρτιά και που γλεντούσαν.


Κ’ εκεί στο λαϊκό, το ταπεινό κρεββάτι
είχα το σώμα του έρωτος, είχα τα χείλη
τα ηδονικά και ρόδινα της μέθης —
τα ρόδινα μιας τέτοιας μέθης, που και τώρα
που γράφω, έπειτ’ από τόσα χρόνια!,
μες στο μονήρες σπίτι μου, μεθώ ξανά.

3 comentarios:

  1. Una noche embriagadora,para el recuerdo.

    Besos.

    ResponderEliminar
  2. me gusta Kavafis, pero esta vez me he entretenido con elas palabras griegas, la mente se me fue a mis años universitarios...
    ¡qué tiempos!

    ResponderEliminar